“സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ സ്വതന്ത്രമാകുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല; ആ രാജ്യത്തെ ഓരോ മനുഷ്യനും ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാനും സംസാരിക്കാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം പൂർണമാകുന്നത്.”

എല്ലാ വർഷവും പോലെ ഇത്തവണയും സ്വാതന്ത്ര്യദിനം അഭിമാനത്തോടെ ആഘോഷിക്കുകയാണ് നമ്മൾ. ദേശീയപതാക ഉയരും. ദേശഭക്തിഗാനങ്ങൾ മുഴങ്ങും. സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളുടെ ത്യാഗങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കപ്പെടും. ഇന്ത്യയുടെ പുരോഗതിയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ അഭിമാനത്തോടെ സംസാരിക്കും.

പക്ഷേ ഈ ആഘോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ട ചില അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്.

“നമ്മൾ സ്വതന്ത്രരായോ?
അതോ ഒരു രാജ്യത്തെ മാത്രം സ്വതന്ത്രമാക്കി, അതിലെ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകളെ ഇപ്പോഴും പഴയ ചങ്ങലകളിൽ തന്നെ ബന്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അനുപമ പരമേശ്വരൻ ധന്യ വർമ്മയുമായുള്ള അഭിമുഖത്തിൽ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നുപോയ വിഷലിപ്തമായ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും അനുഭവിച്ച narcissistic abuse-നെക്കുറിച്ചും അതിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നതിനെക്കുറിച്ചും തുറന്നുപറഞ്ഞത് ഏറെ ചർച്ചയായി.

സ്വന്തം വേദനയെ പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുപറയുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല.

കാരണം ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ അനുഭവം തുറന്നുപറയുമ്പോൾ സമൂഹം പലപ്പോഴും ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത്,

“അവൾ എന്തുകൊണ്ട് അവിടെ നിന്നു?”
“അവൾ എന്തിനാണ് ആ ബന്ധത്തിൽ പോയത്?”
“അവൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് നേരത്തെ ഇറങ്ങിപ്പോരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല?”

എന്നൊക്കെയാണ്.

പക്ഷേ ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം പലപ്പോഴും നമ്മൾ ചോദിക്കാറില്ല:

“അവൾക്ക് അങ്ങനെ പെരുമാറേണ്ടി വന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?”

ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ മുറിവ് കാണിച്ചാൽ മുറിവിന്റെ ആഴം പരിശോധിക്കുന്നതിന് പകരം അവളുടെ വസ്ത്രം പരിശോധിക്കുന്ന സമൂഹം എങ്ങനെയാണ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്?

ഒരു സ്ത്രീ ഒരു പീഡകനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചാൽ പീഡകന്റെ പ്രവൃത്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനുപകരം അവളുടെ സ്വഭാവത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സമൂഹം എങ്ങനെയാണ് പുരോഗമനമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നത്?

അതിലും വേദനാജനകമാണ് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ പ്രതികരണങ്ങൾ.

ഒരു സ്ത്രീയുടെ അനുഭവത്തോട് വിയോജിക്കാം. അവളുടെ അഭിപ്രായത്തെ വിമർശിക്കാം. അവളുടെ വാദങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാം.

പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരത്തെ അധിക്ഷേപിക്കാനുള്ള അവകാശം ആർക്കും ഇല്ല.
അവളുടെ ലൈംഗികതയെ അപമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം ആർക്കും ഇല്ല.
അവളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താനുള്ള അവകാശം ആർക്കും ഇല്ല.
അവളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ തകർക്കാനുള്ള അവകാശം ആർക്കും ഇല്ല.

“വാദിക്കാൻ കഴിയാത്തിടത്ത് വ്യക്തിഹത്യ ആരംഭിക്കുന്നു.”

ഇത് സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ സംസ്കാരങ്ങളിലൊന്നായി മാറുകയാണ്.

ഒരു സ്ത്രീയുടെ വാക്കുകൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിയാത്തവർ അവളുടെ സ്വഭാവത്തെ ആക്രമിക്കുന്നു.

അവളുടെ നിലപാടിനെ നേരിടാൻ കഴിയാത്തവർ അവളുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.

അവളുടെ അനുഭവത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തെളിവില്ലാത്തവർ അവളുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കഥകൾ നിർമ്മിക്കുന്നു.

“സ്ത്രീയെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, അവളെ അപമാനിച്ച് നിശ്ശബ്ദയാക്കുക — ഇതാണ് പഴയ അധികാരമനോഭാവത്തിന്റെ പുതിയ ഡിജിറ്റൽ രൂപം.”

ഇത് അനുപമയുടെ മാത്രം കഥയല്ല.

ഇത് ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളുടെ കഥയാണ്.

വീട്ടിലെ അതിക്രമത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന സ്ത്രീ.

തൊഴിൽസ്ഥലത്തെ പീഡനത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന സ്ത്രീ.

വിവാഹത്തിലെ അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുന്ന സ്ത്രീ.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് പറയുന്ന സ്ത്രീ.

ഒരു വിദ്യാർഥി സമരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന പെൺകുട്ടി.

സാമൂഹിക വിഷയത്തിൽ അഭിപ്രായം പറയുന്ന സ്ത്രീ.

അവൾ സംസാരിക്കുന്ന നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ വാക്കുകളെക്കാൾ അവളുടെ വ്യക്തിജീവിതം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

അതാണ് നമ്മൾ തിരുത്തേണ്ട സംസ്കാരം.

ഒരു സ്ത്രീയുടെ അഭിപ്രായം തെറ്റാണെങ്കിൽ അഭിപ്രായത്തെ വിമർശിക്കുക.

അവളുടെ രാഷ്ട്രീയം ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ രാഷ്ട്രീയത്തെ വിമർശിക്കുക.

അവളുടെ വാദത്തോട് യോജിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ വാദത്തിന് മറുവാദം പറയുക.

പക്ഷേ—

“സ്ത്രീയാണെന്ന കാരണത്താൽ അവളുടെ ശരീരത്തെയും ലൈംഗികതയെയും സ്വഭാവത്തെയും ആക്രമിക്കുന്നത് വിമർശനമല്ല; അത് അധിക്ഷേപമാണ്.”

ഇവിടെയാണ് നിയമവും സമൂഹവും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടത്.

സൈബർ ഇടം ഒരു നിയമരഹിത പ്രദേശമല്ല.

കീബോർഡിന് പിന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളുടെ അന്തസ്സിനെ തകർക്കാനുള്ള ലൈസൻസ് ലഭിക്കുന്നില്ല.

“ഒരു കമന്റ് എന്ന് വിളിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരു കുറ്റം കുറ്റമല്ലാതാകുന്നില്ല.”

വാക്കുകൾക്കും മുറിവേൽപ്പിക്കാൻ കഴിയും.

ചിലപ്പോൾ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളേക്കാൾ ആഴത്തിൽ.

ഒരു സ്ത്രീയെ നിരന്തരം ലൈംഗികമായി അധിക്ഷേപിക്കുകയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും വ്യക്തിഹത്യ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സൈബർ ആക്രമണങ്ങളെ “ട്രോളിംഗ്” എന്ന ഒറ്റവാക്കിൽ നിസ്സാരവൽക്കരിക്കുന്ന സംസ്കാരം മാറേണ്ടതുണ്ട്.

നിയമം നിലവിലുണ്ട് എന്നത് മാത്രം പോരാ.

നിയമം അറിയപ്പെടണം.
നിയമം നടപ്പാക്കപ്പെടണം.
നിയമലംഘനം ചെയ്യുന്നവർക്ക് അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ഉണ്ടാകണം.

കാരണം നിയമത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ അല്ല; അത് സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്ര വേഗത്തിൽ നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നു എന്നതിലാണ്.

ഇന്ന് നമ്മൾ ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ 80-ാം വർഷം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, മറ്റൊരു സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് കൂടി സംസാരിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

സ്ത്രീക്ക് ഭയമില്ലാതെ സംസാരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

“എന്റെ ജീവിതം എന്റേതാണ്” എന്ന് പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

“ഇത് തെറ്റാണ്” എന്ന് പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

“ഇല്ല” എന്ന് പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

“എനിക്ക് ഇത് സഹിക്കാനാവില്ല” എന്ന് പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

“ഞാൻ ഇവിടെനിന്ന് പുറത്തുവരുന്നു” എന്ന് പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

അതിലും പ്രധാനമായി—

അവൾ സംസാരിച്ചതിന്റെ പേരിൽ അവളെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയം ഇല്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം.

നമ്മുടെ സംസ്കാരം സ്ത്രീയെ ദേവിയായി ആരാധിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അഭിമാനത്തോടെ സംസാരിക്കാറുണ്ട്.

പക്ഷേ ഒരു സ്ത്രീയെ ദേവിയാക്കേണ്ടതില്ല.

അവളെ മനുഷ്യയായി ബഹുമാനിച്ചാൽ മതി.

അവൾക്ക് പൂജ വേണ്ട.

അവൾക്ക് അവകാശം വേണം.

അവൾക്ക് സ്തുതിഗീതങ്ങൾ വേണ്ട.

അവൾക്ക് സുരക്ഷ വേണം.

അവൾക്ക് വേദികളിലെ വലിയ വാക്കുകൾ വേണ്ട.

അവൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം വേണം.

അതിനാൽ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിൽ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളോടും ഭരണാധികാരികളോടും നിയമനിർമ്മാതാക്കളോടും നിയമസംവിധാനങ്ങളോടും ഒരു അഭ്യർത്ഥന മാത്രമല്ല, ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുമുണ്ട്:

“സ്ത്രീയുടെ സുരക്ഷ ഒരു ക്ഷേമപദ്ധതിയല്ല; അത് ഒരു ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിന്റെ അളവുകോലാണ്.”

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ മിസൈലുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല.

അതിന്റെ നഗരങ്ങളുടെ ഉയരത്തിൽ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല.

അതിന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയിൽ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല.

ഒരു സ്ത്രീ രാത്രി ഭയമില്ലാതെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?
ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് സ്വന്തം അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?
ഒരു സ്ത്രീ അതിക്രമത്തിനെതിരെ പരാതി നൽകിയാൽ അവളെ തന്നെയാണോ സമൂഹം വിചാരണ ചെയ്യുന്നത്?
ഓൺലൈനിൽ അവളുടെ അന്തസ്സിനെ ആക്രമിച്ചാൽ നിയമം അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളിലാണ് നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി.

“രാജ്യം സ്വതന്ത്രമാകുന്നത് ചരിത്രത്തിലെ ഒരു ദിവസം.
മനുഷ്യർ സ്വതന്ത്രരാകുന്നത് ഓരോ ദിവസവും നേടേണ്ട ഒരു പോരാട്ടമാണ്.”

അതുകൊണ്ട് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിൽ നമുക്ക് ഒരു പ്രതിജ്ഞയെടുക്കാം.

ഒരു സ്ത്രീ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം അവളെ കേൾക്കാം.

അവൾ തന്റെ വേദന പറയുമ്പോൾ ആദ്യം അവളെ വിശ്വസിക്കാനുള്ള മനസ്സ് കാണിക്കാം.

അവളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് വിയോജിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ അന്തസ്സിനെ ആക്രമിക്കാതെ വിയോജിക്കാം.

സൈബർ ഇടങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുന്നവരെ “വെറും ട്രോളുകൾ” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവഗണിക്കാതെ, നിയമപരമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള സംസ്കാരം ശക്തമാക്കാം.

കാരണം—

ഒരു സ്ത്രീയെ നിശ്ശബ്ദയാക്കുന്ന ഓരോ അധിക്ഷേപവും ഒരു സ്ത്രീക്കെതിരായ ആക്രമണം മാത്രമല്ല.
അത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിനെതിരായ ആക്രമണമാണ്.

ഒരു സ്ത്രീ ഭയമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്ന ദിവസം,

ഒരു സ്ത്രീ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സ്വയം തീരുമാനിക്കുന്ന ദിവസം,

ഒരു സ്ത്രീയുടെ “ഇല്ല” സമൂഹം ബഹുമാനിക്കുന്ന ദിവസം,

ഒരു സ്ത്രീയെ അപമാനിച്ച് നിശ്ശബ്ദയാക്കാമെന്ന ധാരണ അവസാനിക്കുന്ന ദിവസം—

അന്നാണ് നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ലഭിക്കുന്നത്.

അന്ന് നമുക്ക് കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറയാം:

“അതെ, ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമാണ്.
അതെ, ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീയും സ്വതന്ത്രയാണ്.
അവളുടെ ശബ്ദവും സ്വതന്ത്രമാണ്.”

സ്വാതന്ത്ര്യദിനാശംസകൾ. 🇮🇳

«“ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്ന സമൂഹമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രമായ സമൂഹം.”»

«“അവളെ നിശ്ശബ്ദയാക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്നത്, അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് എത്ര ശക്തിയുണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.”»

«“സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെ ആക്രമിച്ച് അവളുടെ വാദത്തെ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല.”»

«“വ്യക്തിഹത്യ വാദത്തിന്റെ വിജയമല്ല; വാദത്തിന്റെ പരാജയമാണ്.”

അഡ്വ. വിമല ബിനു
(കേരളഹൈക്കോടതി അഭിഭാഷക)

വെബ്സൈറ്റ് ;  https://vimalabinuassociates.in